Er is veel onderzoek gedaan aan het ontstaan van de dierenriem. Eén van de theorieën wijst naar de oude culturen die leefden in het gebied tussen de Eufraat en de Tigris (gelegen in het huidige Syrië) enkele duizenden jaren voor het begin van onze jaartelling. Men heeft aanwijzingen gevonden dat de originele dierenriem slechts uit zes sterrenbeelden bestond: Stier, Kreeft, Maagd, Schorpioen, Steenbok en Vissen. Later zou deze zijn uitgebreidt naar twaalf tekens i.v.m. het voorkomen van 12 volle manen in een jaar in dit gebied van de sterrenhemel.
In de Arabische geschiedschrijving heette de dierenriem Al Mintaka al Buruj oftewel de Gordel der Tekens. In de Griekse geschiedschrijving spreekt men over de Twaalf Delen. Aristoteles schreef in de vierde eeuw voor Christus over de Cirkel der Kleine Dieren, ta zodia of ook wel de ronde der dieren, zodiakos kyklos (waarschijnlijk maakte het sterrenbeeld Weegschaal toen nog geen deel uit van de dierenriem). Bij de Romeinen was de dierenriem bekend als Zodiacus (waar ons woord zodiac van is afgeleid).
Ook uit oude Chinese, Indiase en Chinese manuscripten is af te leiden dat ze één of andere vorm van dierenriem kenden, alhoewel ze niet dezelfde dieren benoemden als de Grieken en de Romeinen. Naar alle waarschijnlijkheid hebben alle culturen op aarde een één of andere vorm van dierenriem gekend: in de achttiende eeuw zijn amuletten van de aboriginals gevonden waarop de hemel was afgebeeld, verdeeld in twaalf delen.